KAMI  
[ ۸۴/۲/۲ در ساعت ۲۲:۲۴  ]

Dear Ms Kadivar
May be this characteristic of us Iranians is due to the fact that for the last 1400 years our Olama only talk about ngativity in Islam , death and martydom.
There is nothing happy and positive about Islam that these preachers can promote. Hence this negative sense and sadness towards life.

In other religions dancing, singing and loughing aloud is promoted and in Iran's Islam it is death, mourning and crying.



سعید  
[ ۸۴/۲/۱ در ساعت ۰۱:۴۶  ]

به قول آقای مهاجرانی داوری جالب و نگاه نافذی به این فرهنگ جا گرفته در دل ایرانیان داشتید من فکر می کنم که این نوعی بیماری است که نتیجه نابهنجاریهای مختلف در عرصه های اخلاقی و فرهنگی یک جامعه است همین بس که امکان ندارد که در حال حاضر ریاکاری را از زندگی ما جدا کرد و خیلی مسائل دیگر که باید عامل اینها را ریشه یابی کرد و به نقد نشست



ازاده  
[ ۸۴/۱/۳۰ در ساعت ۲۳:۱۴  ]

سلام
واقعا به نکته خیلی جالبی اشاره کردید.مشکل ما این است که به زمین چشم دوخته ایم و پاک اسمان را فراموش کردیم.اگر از بالا به همه چیز نگاه کنیم انقدر مشکلات حقیر و کوچک می شوند که خودمان هم خنده مان می گیرد .از بزرگی پرسیدند خوشبختی؟گفت :اری پرسیدند:چگونه گفت وقتی صبح بیدار می شوم و می بینم هنوز زمین زیر پای من است احساس خوشبختی می کنم.
واقعیت این است که حیات و زنده بودن ما بزرگترین دلیل برای شادی است.به قول شاعر:
از این هستی چنان مستم که می رقصم که می بالم که در شام غزل سوزان تو را دارم....